Anne Baba Her Seydir

Bugün arkadaşımın babasının vefaat haberini aldım. Bitmek bilmeyen korona onu da aldı. Haberini aldığımda ilk düşündüğüm kendi babam oldu. O an göğsüme bir şey oturdu ki arkadaşımın durumunu düşünemiyorum... Farklı illerde olmak sorun değil; 6 saate yanına varmak, sarılmak, acısını hafifletmek var ama lanetli virüs buna bile engel... 

Babadan ebediyen ayrılmak, hele ki bir kız çocuğu isen bu inanılmaz bir acı verir insana. 
Size hiç olur mu bilmem ama küçüklüğümden beri annemi babamı kaybedeceğim günü hayalen yaşar hıçkırarak ağlarım gizlice. Bu, bazen de farklı sebeplerden ağlarken düşüncelerime girer. Ve o an onlardan uzaktaysam yanlarına gitmeyi, küssem koşup sarılarak özür dilemeyi isterim, zaman kaybetmeden...
Sağlığına dikkat etmeyerek saat başı ciğerlerini körelten anneme içten içe kızarım, tam tersi sağlığı için çırpınan babamı da kanatlarımın altına almak isterim, ona gelen bana gelsin diyerek. Herhangi birini kaybetsem hayatım tepetaklak olur bilirim, dayanamam. Işte tam da bunları düşünerek hüngür hüngür ağlarım. 

Daha sonra bunun normal olmadığını fark ederek sakinleşmeye çalışırım. Biliyorum ki aylık ağlama nöbetlerimden biridir bu çünkü.


Yine de bir gün o eşsiz varlıklardan ayrılacağımız bir gerçek. Saçma sapan sebeplerle kalplerini kırmayarak, isteklerini yerine getirmeye çalışarak, evlatlarıyla gurur duymalarını sağlayarak, onları mutlu etmek; yapabileceğimiz en büyük iyiliktir onlara. 

Size tavsiyem, onlara karşı içinizde tuttuğunuz hiçbir özrünüz olmasın. Dileyecek bir yarın bulamayabilirsiniz.

Saglik hepimizle olsun...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Epilepsi ve Psikoloji : Bipolar Bozukluk

Duygudurum Bozukluklarım

Sizi Aurama Davet Ediyorum

Epilepsi Nedir?

Kaybetme Korkusu

Hayatını Epilepsiye Uyarlamak

Geçmisten Günümüze Epilepsi

Duygu Nöbetleri